Yaptığım hiç bir şeyin kıymeti bilinmiyor. Herkese iyi davranmaktan sıkıldım. Her şeyi ben mi düşünmek zorundayım. Bir çoğumuzun günlük hayatta sıkça dile getirdiği şeyler… En çok kendimizden kaçtığımızı en büyük haksızlığı kendimize yaptığımızı görmek için aslında gördüğümüzden farklı bir yerde yaşadığımızı anlamak için özümüze, içimizdeki çocuğa dönmemiz yetiyormuş. Bırakın kendinizi özünüze içinizdeki çocuğa gerisini o çözer. Bunu düşünmemi, yaşamamı, duvarlarımı yıkmamı sağlayan nefes kampı için; duygularını tüm içtenliğiyle paylaşan ekibe ve birlikte mucizeyi yaşadığım kamp arkadaşlarıma sonsuz teşekkürler ve sevgiler. Bu arada 25 yıldır televizyonsuz uyuyamayan ben artık bebek gibi uyuyorum 🙂